FUZÛLÎ’NİN GAZELİNE TAŞTÎR

dost bî pervâ felek bî-rahm devrân bî-sükun
baht-ı nâ-sâzım goyup tenhâde yok bir reh-nümûn
âşinâ yok hâle kim şerh eyleyem derd-î derûn
çâk çâk olmuşsa sînem dök ki çeşmim sen de hûn
derd çok hem-derd yok düşmen gavî tali’ zebûn

sâye-i ümmîd zâil âfitâb-ı şevk germ
âh-i âteşzâr-ı dilden mâh-i tâbım etdi şerm
şefgatinden riggatinden galb-i zârım oldu nerm
eylemiş dil galibâ deryâ-yi aşgın içre cürm
rütbe-i idbâr âlî pâye-i tedbîr dûn

akl dûn-himmet sadâ-yi ta’ne bir yirden bülend
serde kim var aşg-ı mecnûn gönlümüz zencîr-bend
nâsihin çok terg-i aşgın dinlerem her günki pend
heç halâs imkânı yoh kim târ-ı zülfündür kemend
baht kem-şefgat belâ-yi aşg gün günden füzûn

men garîb ü râh-ı mülk-î vasl pür teşvîş ü mekr
menzil-î dildârı bilmez âşıg-i bî-hûş-i sekr
men ne akil âşigam kim eylerem hep yâri zikr
men ki bilsem eyliyerdim çerh-i dûn ü dehri fikr
men harîf ü sâde levh ü dehr pür nakş-i füsûn

her sehî-gad cilvesi bir seyl-i tûfân-ı belâ
her gül-î gülzâr bûyî nâfe-î “kalû belâ”
gadd-i dildâr bir elifdir hem nihânî bir sadâ
nergis-î mest fitneler eyler ki peydâ ibtidâ
her hilâl ebrû kaşı bir ser-hat-i meşk-i cünûn

yelde berg-i lâle tek temkîn-i dâniş bî-sebât
ol hevâ-yi aşgdan neşv ü nemâ eyler nebât
gül bu bezmin eylemez mi sâzına bir iltifat
eyle terg gıl hayâtın kim doğar andan hayât
suda ags-i servi tek te’sir-i devlet vâj-gûn

ser-had-i matlûb pür mihnet tarîg-i imtihân
serserî âşîg ne bilsin kim nedir râh-i cihân
bes ki olmaz âşîga gülzâr-ı dil râzı nihan
eyleyir her menzil-î râhında ol min bir figân
menzil-î maksûd pür-âsîb râh-î âzmûn

şâhid-i maksad nevâ-yî çeng tek perde-nişîn
âşıg-i sâdık ne bilsin müşg-i çîn-î yâsemin
bes dil-i şeydâya aşgın oldu hem iymân ü din
tıfl-ı nâzım kâse-i gül kim senin tek nâzenîn
sâgar-i işret habâb-î sâf-i sahbâ tek nigûn

tefriga hâsıl tarîg-i mülk-i cem’iyyet mahûf
bir menim tek aşıgın ikbâline yuf devre yûf
lâle rengin seçmezem men agseden reng-î tuyûf
çeşm-i âşıg perdelenmiş şems-i dil tutmuş küsûf
âh bilmen neyleyem yok bir muvâfık reh-nümûn

çihre-i zerdin fuzûlî’nin dutupdur eşk-i âl
öyle sönmüş nûr-i çeşmim seçmeyir heç bir hâyâl
dilde lâkin yâr hayâli bulmayıp aslâ zevâl
gör ki ruhsârıyla cânân anda gösterdi cemâl
gör ana ne rengler geçmiş sipihr-î nîl-gûn